Embrunman voor Nathalie: elke kilometer telt
Twee weken later
Het is vandaag exact twee weken geleden dat ik over de finishlijn van de Embrunman liep.
Een finish waar ik maandenlang naartoe had gewerkt. Een finish die ik zo vaak in mijn hoofd had proberen voor te stellen, maar die uiteindelijk veel meer betekende dan een sportieve prestatie alleen.
De Embrunman wordt beschouwd als een loodzware full-distance triatlon: eerst 3.8km zwemmen, daarna 185 kilometer fietsen door de Franse Alpen met ongeveer 4.000 hoogtemeters, en tot slot nog een marathon. Ik wist vooraf dat het een lange en zware dag zou worden. Dat er momenten zouden komen waarop mijn lichaam zou vragen waarom ik hieraan begonnen was.
Maar ik wist ook heel goed wat mijn antwoord zou zijn.
Ik deed dit voor Nathalie. 💕
Voor haar geloof in de wetenschap. Voor haar wens om betekenisvol te blijven voor anderen. Voor alle mensen die door borstkanker geraakt worden. En voor iedereen die mijn Think Pink-actie de voorbije maanden heeft gesteund. 🫶
Een uitdaging die veel eerder begon dan aan de startlijn
De weg naar Embrun begon maanden voor 15 augustus.
Elke zwemtraining, iedere lange fietsrit en elke looptraining maakte deel uit van de fysieke voorbereiding. Maar tijdens die trainingen dacht ik niet alleen aan schema’s, kilometers, hoogtemeters of wedstrijdtempo’s.
Ik dacht vaak aan Nathalie.
Morgen, exact vier jaar geleden moesten we afscheid van haar nemen. Toch blijft haar inspiratie aanwezig. In herinneringen aan onze lunchafspraken, waarbij zelfs stiltes nooit ongemakkelijk waren. In de activiteiten die we samen met onze kinderen deden. In de mooie reis die we samen maakten. In haar enthousiasme wanneer ze een plan in haar hoofd had en er vervolgens alles aan deed om dat ook werkelijk uit te voeren.
Nathalie geloofde sterk in wetenschappelijk onderzoek. In haar laatste levensjaar zetten we samen een fundraisingactie op. Zij maakte prachtige foto’s en schakelde zelfs een leerkracht Nederlands van haar school in om onze teksten vorm te geven. Als twee wiskundigen lachten we ermee dat taal nu eenmaal niet onze grootste specialiteit was.
De mogelijkheid om aan een veelbelovende klinische studie deel te nemen, gaf Nathalie hoop. Toen later bleek dat zij toch niet aan de inclusiecriteria voldeed, ging alles heel snel. Zelfs tijdens haar laatste dagen vroeg zij nog wat zij voor haar lotgenoten kon betekenen. Zij wilde nog meewerken, mensen ontvangen en haar verhaal delen.
Ze wilde tot het einde van betekenis zijn.
Die herinnering heeft me tijdens mijn volledige voorbereiding gedragen.
De sportieve weg naar Embrun
Mijn seizoen begon niet helemaal zoals gepland. Door ziekte moest ik mijn eerste wedstrijd annuleren. Toch kwam de voorbereiding daarna goed op gang.
De wedstrijden die volgden, waren geen afzonderlijke doelen, maar tussenstappen op weg naar Embrun:
het clubkampioenschap in Eeklo over de kwartafstand;
de T100 in Kinrooi;
en, tien dagen voor Embrun, de L triatlon van Alpe d’Huez.
Ook tijdens de trainingen groeide het vertrouwen. De zwaarste trainingsblokken werkte ik samen met mijn man Pascal (loocoach.gent) af in de Vogezen:
580 kilometer fietsen
12.840 hoogtemeters
27 uur op de fiets
14 kilometer lopen
6.750 meter openwater zwemmen
Het waren pittige cijfers, maar voor mij ging die week om meer dan cijfers. Elke klim bracht me dichter bij Embrun. Iedere vermoeide pedaalslag was een herinnering aan de reden waarom ik dit deed.
De laatste grote prikkel op Alpe d’Huez
Tien dagen voor Embrun stond ik aan de start van de Triathlon de l’Alpe d’Huez.
Het zwemmen verliep niet helemaal volgens plan. Ik vond moeilijk mijn ritme en kon geen goede voeten vinden om in mee te zwemmen. Op de fiets voelde ik me gelukkig veel sterker. De 120 kilometer met aankomst boven op Alpe d’Huez gaven me vertrouwen dat de vele trainingsuren en hoogtemeters hun werk hadden gedaan.
Tijdens het lopen hield ik bewust reserve. Embrun lag te dichtbij om nog diep te gaan. Toch eindigde ik als derde in mijn leeftijdscategorie. Een prachtige bonus, maar vooral een bevestiging dat mijn voorbereiding goed zat.
Daarna begon het aftellen pas echt.
De dagen voor de wedstrijd
De laatste dagen voor de Embrunman verliepen verrassend rustig.
Maandenlang had mijn leven bestaan uit trainen, plannen, herstellen en opnieuw trainen. Nu was het grootste werk achter de rug. Wat moest gebeuren, was gebeurd. De conditie zat in de benen. Het enige wat nog restte, was vertrouwen hebben.
Toch voelde ik spanning.
Niet zozeer voor de afstand. Ik wist wat me te wachten stond: zwemmen, fietsen, lopen. Maar de Embrunman heeft een bijna mythische reputatie. Iedereen die ooit aan de start stond, heeft respect voor deze wedstrijd. Het zijn niet alleen de kilometers. Het zijn de bergen, de hitte, de lange dag en de momenten waarop je volledig op jezelf wordt teruggeworpen.
Tijdens die laatste dagen dacht ik vaak aan de reden waarom ik daar was.
Aan Nathalie.
Aan onze gesprekken, onze lunchafspraakjes, de projecten die we samen opzetten en vooral aan haar ongelooflijke geloof in wetenschap en onderzoek. Zelfs toen haar eigen situatie moeilijker werd, bleef ze denken aan wat ze nog voor anderen kon betekenen.
Dat bleef door mijn hoofd spelen terwijl ik mijn materiaal klaarlegde voor de wedstrijd.
De wedstrijddag
Voor ik het wist was het wedstrijddag.
Of beter gezegd: wedstrijdnacht.
Om 3u30 liep de wekker af. Ik heb al veel wedstrijden gedaan, maar nog nooit eentje waarbij ik zo vroeg uit bed moest.
Wat die "ochtend" extra bijzonder maakte, was Pauline. Vol enthousiasme en zonder enige vorm van tienerprotest stond ze vrijwillig op om mee naar de start te gaan. Dat ze erbij wilde zijn vanaf het allereerste moment maakte de dag voor mij nog veel specialer.
Rond 4u45 trokken we richting meer.
Hoe dichter ik bij de start kwam, hoe meer ik besefte waar ik eigenlijk aan begonnen was. Bijna duizend atleten stonden klaar voor de beroemde massastart. Tussen al dat geweld waren amper een negentigtal vrouwen.
Plots voelde die voorbereiding van maanden heel concreet.
Ik was eerlijk gezegd behoorlijk nerveus.
Niet voor de afstand. Niet voor de hoogtemeters. Maar wel voor die eerste minuten in het water in het donker. Met bijna duizend mensen tegelijk vertrekken is een ervaring op zich. Armen, benen, opspattend water en een hoop adrenaline.
Toen het startsignaal klonk, verdween die stress gelukkig snel. Na een woelige eerste ronde vond ik mijn ritme en begon ik meer en meer te genieten van het zwemmen. En dat was misschien wel mijn eerste positieve verrassing van de dag: tegen al mijn verwachtingen in mochten we mét wetsuit zwemmen. De watertemperatuur was maar liefst 4 graden gedaald de laatste dagen voor de wedstrijd door het onweer.
Na het zwemmen begon het onderdeel waar ik het meest had naar uitgekeken: het fietsen.
Mijn plan was eenvoudig. Rustig starten, mijn eigen tempo rijden en voldoende eten en drinken. Dat laatste bleek al vrij snel belangrijker dan verwacht.
Op weg naar de Col d'Izoard maakte ik namelijk een kleine rekenfout.
Volgens mijn planning zou er vrij snel bevoorrading komen. Volgens de voorraad die nog in mijn bidons zat, moest dat ook maar beter zo zijn.
Naarmate de klim vorderde en er nog steeds geen bevoorrading opdook, begon mijn brein steeds creatiever te worden. Ik had mezelf mentaal al water zien vragen in cafés, bidons zien vullen aan bergfonteintjes en was waarschijnlijk nog één kilometer verwijderd van aanbellen bij een willekeurige Fransman om te vragen of ik zijn tuinslang even mocht lenen.
Gelukkig verscheen er in het eerste dorpje op de klim toch een bevoorradingspost.
Probleem opgelost.
Paniek achteraf gezien volledig overbodig.
Wat Embrun zo bijzonder maakt
De Izoard was zwaar. De warmte was zwaar. De dag was lang.
Maar wat deze wedstrijd voor mij vooral uniek maakte, was de sfeer.
Ik heb al veel mooie wedstrijden gedaan, maar de supporters in Embrun zijn werkelijk iets anders. Overal langs het parcours stonden mensen te applaudisseren, te roepen en atleten vooruit te schreeuwen.
En één observatie viel me bijzonder op: vrouwelijke deelnemers kregen minstens dubbel zoveel enthousiasme cadeau.
Oké, misschien niet dubbel.
Maar toch zeker tien keer zoveel. 😊
Dat zorgde voor energie op momenten waarop de vermoeidheid begon toe te slaan.
De zwaarste kilometers
De marathon werd zonder twijfel het moeilijkste onderdeel van de dag.
Ik voelde de uren inspanning al in mijn lichaam zitten. Het parcours zelf maakte het er niet makkelijker op. Iedere ronde bevatte opnieuw dezelfde helling. Op papier leek die misschien onschuldig, maar na bijna een volledige dag sporten voelde elke klim zwaarder aan.
Daar kwam nog iets bij. Ik had enorm veel getraind op de voeding van de organisatie maar bij de bevoorradingen hadden ze maar op 1 plaats per ronde de gels zonder cafeïne die ik wou en de sportdrank was ook niet goed gedoseerd waardoor mijn maag begon tegen te werken.
Ik werd misselijk.
Ik begon te kokhalzen.
Eten werd moeilijk. Drinken soms ook.
Net dan moest ik ook vaak aan Nathalie denken.
Aan de misselijkheid die zij moest verdragen tijdens haar behandelingen. Aan de dagen waarop haar lichaam haar in de steek liet. Aan de ongemakken die voor haar geen keuze waren.
Natuurlijk wist ik dat wat ik meemaakte niet te vergelijken was.
Mijn ongemak was tijdelijk. Ik had zelf voor deze uitdaging gekozen. Ik wist dat er een finish op me wachtte.
Voor haar lag dat helemaal anders.
Maar precies daarom gaf die gedachte me kracht.
Elke keer wanneer ik het moeilijk kreeg, dacht ik aan haar moed. Aan de manier waarop zij bleef hopen. Dat hielp me om verder te lopen en te willen finishen.
De finish
En uiteindelijk kwam dat moment.
De finishlijn van de Embrunman.
Het moment waar ik maandenlang naartoe had gewerkt.
Ik herinner me dat ik op dat ogenblik niet dacht aan tijden, klassementen of prestaties. Ik dacht aan Nathalie.
Aan de reden waarom ik hier stond.
Aan iedereen die de voorbije maanden een bericht stuurde, een training volgde, een post deelde of een gift deed voor Think Pink.
Ik besefte dat deze finish niet alleen van mij was.
Hij was van iedereen die onderweg mee geloofde in dit verhaal.
De Embrunman finishen voelde ongelooflijk. Maar wat me misschien nog meer raakt, is alles wat deze uitdaging in beweging heeft gebracht.
Dankjewel
Vandaag, twee weken later, kijk ik vooral terug met dankbaarheid.
Dankbaar dat mijn lichaam me toeliet deze uitdaging aan te gaan.
Dankbaar voor de vele aanmoedigingen.
Dankbaar voor iedereen die Nathalies verhaal mee verder heeft gedragen.
En ongelooflijk dankbaar voor de steun aan mijn Think Pink-actie.
Ondertussen staat de teller al op €1.945.
Een bedrag waarvan ik maanden geleden nooit had durven dromen.
Ik ben intussen zelfs uitgenodigd door Think Pink om de cheque symbolisch te overhandigen. Alleen al dat voelt als een enorme eer.
Toch heb ik nog één kleine droom.
Bij de start van deze actie legde ik mezelf een doel op van €2.500.
We zijn er bijna.
Mijn fundraising blijft daarom nog open tot oktober.
Wil je Nathalies verhaal mee helpen verder dragen? Wil je bijdragen aan meer onderzoek, meer ondersteuning en meer hoop voor mensen die met borstkanker geconfronteerd worden?
Dan zou ik ontzettend dankbaar zijn voor jouw steun.
Elke bijdrage, groot of klein, maakt een verschil.
💗 Giften vanaf €40 zijn bovendien fiscaal aftrekbaar.
👉 Steun de actie hier:Think Pink - Finish Embrunman XXL for my best friend Nathalie
Voor Nathalie.
Voor meer onderzoek.
Voor meer hoop.
Voor iedereen die door borstkanker geraakt wordt. 💗
Comments